DutchALF - Lifestyle & Sociale vaardigheden

Deze blog post gaat over aanraking. Veel mensen weten dit al alleen doen er te weinig of niks mee. Daarom wil ik een aantal van deze dingen herhalen, te beginnen met kort aanraken van de vrouwen waar je mee in contact komt.

We weten allemaal dat het belangrijk is. Toch nog even een korte reminder en een 'polletje'. Het zorgt ervoor dat je a) knapper wordt gevonden b) dominanter overkomt c) mensen sneller instemmen. Uit onderzoekt blijkt dat verkopers aardiger worden gevonden als ze hun clienten aanraken en jongens ongeveer een verdubbeling in succes hebben als ze een meisje hun telefoon nummer vragen nadat ze haar kort hebben aangeraakt bij de elleboog. Serveersters krijgen ongeveer 40% meer fooi na aanraking van de hand van hun klanten. Daarnaast blijkt dat dominante mensen met status eerder geneigd zijn mensen aan te raken. Als mensen aangeraakt worden ervaren ze de ander ook als dominanter (wat een pré is voor de meeste meiden).

Sommige self-help gurus verwijzen naar het volgende verhaal om te illustreren hoe belangrijk aanraking is voor de mens: in verpleeghuizen in de jaren 60 was er veel discussie over te vroeg geboren kinderen. Deze kinderen lagen in couveuses en waren zeer teer en kwetsbaar. Omdat ze zo kwetsbaar waren mochten de kinderen niet worden aangeraakt. Heel veel van deze kinderen overleden op jonge leeftijd of ontwikkelde sociale stoornissen. Er was een jonge verpleegster, die net als elke andere de opdracht had gekregen de te vroeg geboren baby's niet aan te raken. Ze kon echter het gehuil niet weerstaan en aaide, streelde en speelde met de te vroeg geboren baby's. Wat bleek? De baby's waren veel gezonder, overleefden en groeiden op zonder sociale problemen! Dit is daarna goed onderzocht, en wat blijkt? Mensen hebben aanraking nodig. Geen aanraking op jonge leeftijd zorgt voor sociale afwijkingen, of nog erger, baby's gaan dood als ze niet worden aangeraakt, mensen hebben het nodig. Aanraking zorgt voor binding, voor ontspanning, voor het aanmaken van oxitocine, een hormoon met bindende en kalmerende werking.



Aanraken heeft verder nog invloed op dominantie. Mensen die meer en eerder aanraken worden gezien als dominant en het wordt geassocieerd met zelf vertrouwen.

Kortom: het is extreem belangrijk. Zoiets kleins, zulke impact.

Geschreven door Jeroen van Dalen

--
Wat zijn jullie gedachten hierover?

Ik had van kinds af aan al een enorme afkeer van aanraken en aangeraakt worden. Het is nu wat minder erg, maar het gevolg is wel geweest dat ik bij meisjes niet weet wat ik moet doen, maar ook bij mensen in het algemeen het liefst niet tegen ze aan zit en een straal van 1 meter om me heen vrij heb.

Natuurlijk helpt het als je als kind wat meer gewend bent om aan te raken. Toch denk ik dat aanraking bij versieren e.d. iets is dat je bewust moet proberen en leren. Het is vooral hoe comfortabel je jezelf erbij voelt. Als je aanraakt en het voelt helemaal relaxed, dan kan het vrijwel altijd. In een uitgaans-setting is de hand op de schouder als je iets zegt tegen de ander (vanwege lawaai) heel makkelijk. Typische spelletjes waarbij je elkaar aanraakt zijn ook een goede manier omdat het aanraken dan geen doel op zich is. Dansen valt hier ook onder.

en een straal van 1 meter om me heen vrij heb.

Personal space is vergelijkbaar met aanraking en is iets aangeleerds. Meestal vanuit de cultuur trouwens. In mediterane landen (bijv. Spanje) staan mensen dichter bij elkaar als ze met elkaar praten dan bijv. in een Aziatisch land. Daarnaast spelen ook andere rollen mee, zoals status en uiterlijk. Hoge status of mooi uiterlijk zorgen ervoor dat je meer personal space krijgt.

Heb je het idee dat andere mensen een kleinere personal space hebben? Hier kom je vrij makkelijk achter want je zult van nature afstand nemen als iemand te dichtbij komt. De ander zal echter dichterbij blijven komen als hij/zij er niet bewust van is.

Ik heb dit een keer meegemaakt op een verjaardag. Er was een gast die zich hier niet bewust van was. Hij kwam telkens nét te dichtbij staan voor wat ik relaxed vond en stond helemaal naar me toe gedraaid. Het klopte voor m'n gevoel niet echt. Dus ik nam van nature steeds afstand, stapje naar achteren. Maar hij kwam steeds een stapje naar voren. Uiteindelijk had ik het door en bleef ik juist staan. Dit voelde eerst wat oncomfortabel maar was juist ook weer een soort leermoment. Daarnaast kun je ook weer afstand creeeren zonder een stap te zetten maar door je lichaam juist wat van de ander af te draaien.

Een tikje tegen de schouder is onschuldig en kan heel nuttig zijn. Maar het geheel van aanraken en escaleren is erg ingewikkeld.

Ik heb bijv. (aangeschoten) wel eens met een meisje onder haar t-thirt over haar rug gestreeld al snel na aanvang van het gesprek. Ze liet het gewoon toe.. maar voelde ze zich prettig of juist niet?

Bij de een kun je veel makkelijker escaleren dan bij de andere. Sommigen willen dat ook juist. Als je te langzaam escaleert dood je de seksuele spanning. Het enige wat je kunt doen is heel goed opletten hoe enthousiast de ander meegaat in je escalatie. Het duidelijkste signaal is dat de ander ook aanraakt. Als de ander zich gesloten opstelt dan kun je je afvragen of de aanrakingen wel gewenst zijn. Dit bedenk is zo... ben zeker benieuwd naar andere gedachten hierover.

Ik probeer meestal met mijn bovenarm tegen haar bovenarm aan te staan omdat ik merk dat veel meisjes dat ook bij mij doen. Verder dan dat ben ik nog niet

Sommige vrouwen vinden aanraken helemaal niet relaxt. Ik vind het ook een beetje wanhopig om veel aan te raken.

Lu Mallorca wrote:Sommige vrouwen vinden aanraken helemaal niet relaxt. Ik vind het ook een beetje wanhopig om veel aan te raken.

Mensen hebben in het algemeen aanraking nodig. Simpele aanraking, knuffels, ander intiem contact. Baby's gaan dood als ze geen aanraking (intimiteit) krijgen. Natuurlijk is het zo dat de één er meer van houdt (of comfortabel mee is) dan dat de ander dat is. In zijn algemeenheid zorgt aanraking ervoor dat mensen elkaar aardiger, leuker en interessanter vinden.

Je geeft verder een stelling, ïk vind het wanhopig om veel aan te raken. Waarom? Waarom is menselijke connectie, waarvan aanraking er één van is, wanhopig?

Als je het veel doet dan kan het echt wel wanhopig en oncomfortabel zijn. Ik zou sowieso niet aan gaan raken omdat je denkt dat je haar ontspant, want dat doe je waarschijnlijk niet, maar gewoon alleen als het natuurlijk aanvoelt om aan te raken. Niet faken dus.

Ik heb het overigens meisjes meerdere keren horen zeggen dat ze jongens die veel aanraken niet fijn vinden.

Lu Mallorca wrote:Als je het veel doet dan kan het echt wel wanhopig en oncomfortabel zijn. Ik zou sowieso niet aan gaan raken omdat je denkt dat je haar ontspant, want dat doe je waarschijnlijk niet, maar gewoon alleen als het natuurlijk aanvoelt om aan te raken. Niet faken dus.

Ik heb het overigens meisjes meerdere keren horen zeggen dat ze jongens die veel aanraken niet fijn vinden.

Klopt helemaal. Twee principes die hierin meespelen
1. Comfort zone (veel mensen vinden niet fijn wat buiten hun comfort zone ligt). Op z'n minst kun je ontdekken of je het echt niet fijn vindt of dat je jezelf een grens hebt opgelegd of nog niet ontdekt hebt die er helemaal niet hoeft te zijn. Vaak komt het voor uit onzekerheid bijvoorbeeld.

2. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat vanuit een eerste indruk
- als mensen een neutrale of positieve indruk hebben van je in eerste indruk dan zorgt aanraking voor een versterking van het positieve gevoel
- als mensen een licht of sterkere negatieve (minder goede) eerste indruk hebben van je, dan zorgt aanraking ook hier voor een versterking

Het ligt er dus aan in welke context het gedaan wordt. Natuurlijk is het nog een stuk aanvoelen, sociale calibratie, bij wie je wat verder kan gaan dan bij de ander. En ik ben er helemaal voor dat het uiteindelijk natuurlijk moet worden. Blijkt dat mensen met meer zelfvertrouwen automatisch al meer aanraken. Blijkt dat mensen die extraverter zijn automatisch al meer aanraken. Vroeger vond ik het ook niet fijn, maar kan absoluut zeggen dat dit te maken had met mijn eigen onzekerheid hierover.

Aanraking heeft dus net zoals alles, zijn nuances. Ik durf wel te zeggen dat het gros van de mensen er baat bij heeft om dit te oefenen en in zijn algemeenheid een positievere indruk zal maken. Hiernaast werkt het erg goed in het 'versieren'. Bouwt spanning op, je zend een duidelijk signaal uit plus dat je direct feedback krijgt.

Hoop het zo wat verduidelijkt te hebben.

Groeten, Jos

Lu Mallorca wrote:Als je het veel doet dan kan het echt wel wanhopig en oncomfortabel zijn. Ik zou sowieso niet aan gaan raken omdat je denkt dat je haar ontspant, want dat doe je waarschijnlijk niet, maar gewoon alleen als het natuurlijk aanvoelt om aan te raken. Niet faken dus.

Ik heb het overigens meisjes meerdere keren horen zeggen dat ze jongens die veel aanraken niet fijn vinden.

Ik merk hier een negatieve houding ten opzichte van aanraking op. Besef dat de manier waarop
helemaal bepaalt in hoeverre het wanhopig of oncomfortabel is.

Om dit te illustreren bestaat er de term "Hover Hand": de hand die wil aanraken, maar niet durft (iedereen zal dit herkennen uit eigen ervaringen). Bekijk de foto's eens op onderstaande site en kom tot de conclusie dat ook juist het ontbreken van aanraking er zeer oncomfortabel uit kan zien (en ja, de dame heeft dit heus wel door).

http://hoverhands.net/.