DutchALF - Lifestyle & Sociale vaardigheden

Mysteries? Mensen houden ervan, we kunnen er zelfs niet goed tegen als we iets niet weten. Deze oneindige nieuwsgierigheid is wat talloze Lost kijkers elke week naar de buis drijft. Dit is wat tovertrucs zo spannend maakt (totdat je weet hoe ze werken) en wat je kunt gebruiken om aantrekking te creeren.



Door niet gelijk al je kaarten weg te geven kun je mysterie creeren, en dit zorgt voor aantrekking. Mysterie zorgt dat je meer controle krijgt in het gesprek en zij haar best gaat doen voor jou. Tegelijk is het heel speels en kan het voor veel gelach zorgen, dus iets heel simpels heeft veel voordelen.

Een simpel voorbeeld. Als ze vraagt om je leeftijd, zeggen veel mensen: raad maar. Dit is al een mysterie, maar om het nog mysterieuzer te maken zou je kunnen zeggen: "Dat kan ik niet zeggen!" Hierdoor zal ze zich afvragen waarom dat niet kan en voila, je hebt een mini-mysterie gecreeërd.

Ook in je relatie kun je het gebruiken. Je kunt bijvoorbeeld een spoor van aanwijzingen achterlaten. Een klein briefje met een hint erop, zoals: "liam-e". Puzzelend zal ze kijken wat het betekend. Na gezoek ziet ze dat het betekend "e-mail" (achterstevoren). Op haar e-mail staat de volgende clou. Ze zal je telkens vragen: wat betekend het, wat is er, en jij kunt genieten van een nieuwsgierig, enthousiaste vriendin.

Samenvattend: gebruik een beetje mysterie en geef niet gelijk ale je informatie bloot.

Eén van de challenges was Challenge week 3: Mysterie. Ik weet nog dat het direct een ontzettend goede vibe creeerde. Vrouwen vinden mysterieuze mannen interessant en aantrekkelijk!

IK vind mysterieuze vrouwen ook interessanter!

Ik heb trouwens een probleem dat hier aan verwant is. Ik heb namelijk een paar nog al zware geheimen die samenhangen maar waar wel telkens naar gevraagd wordt. Als dit bij de verkeerde of bij te veel mensen bekend wordt heb ik een enorm probleem. Het heeft onder andere te maken met waarom ik een jaar studievertraging heb en overnieuw ben begonnen met mijn studie. Ik lieg altijd dat ik ziek was, maar het zou natuurlijk veel toffer zijn als ik dit uit deze blog kon toepassen.

Iemand nog leuke zinnen? Ik heb trouwens liever wel dat er zo min mogelijk op door gevraagd wordt door mijn gesprekspartner(s). (met uitzondering van jullie )

Waarom lieg je erover? Schaam je je voor de werkelijke reden?

Ik weet de reden niet, maar laten we even stellen dat je vertraging had doordat de dingen in je leven op dat moment slecht gingen en je daarvoor bij een psycholoog liep. Je voelde je gewoon te slecht om heel hard bezig te gaan. Een scenario dat helemaal niet vreemd of raar is. Echter is dat inderdaad niets iets dat je zo direct zou vertellen. Echter, je kunt dingen heel anders laten overkomen door de woordkeuze die je gebruikt.

Zo kun je ook zeggen: Ik liep studievertraging op doordat er een aantal dingen waren in m'n leven die op dat moment belangrijker waren om aan te werken. Daarna heb ik de draad weer opgepakt met de studie. Als een meid dan vraagt wat er was, dan vertel je "dat vertel ik later nog wel".

Hoe je dingen vertelt zegt namelijk ook gelijk iets over hoe je tegen dingen aan kijkt. Je kunt er een heel zwaar verhaal van maken dat voor de luisteraar energie kost om aan te horen. Echter kun je het ook zo brengen dat het iets is waar je mee gedealed hebt en dat je hebt afgesloten waardoor je leven er beter van is geworden..

Misschien kun je iets met deze gedachte.

Jemig. Je hebt precies geraden wat er aan de hand was! Long story short: ik was overspannen.
"Dat vertel ik je later nog wel" zeg ik wel vaak. Maar als iemand dan gretig is kan hij alsnog doorgaan. Ik zou natuurlijk het wat sensueler kunnen aanpakken en met een overdreven zwoele stem zeggen dat ik dat alleen aan mensen vertel die heel speciaal voor mij zijn, afgesloten met een knipoog..maar dan wel zo overdreven dat het duidelijk is dat ik een grapje maak.
Ik zeg meestal gewoon dat ik ziek was. Wat eigenlijk niet eens een leugen was. Als ze dan vervelend doen en doorvragen dan zeg ik iets als "ziekte van pfeiffer."

Ik vind dit echt een vreselijk advies!

Het "Dat kan ik niet zeggen!" klinkt als ingecalculeerd en nep zinnetje. Het is leuk en mysterieus om te zeggen als het komt vanuit een flauwekul en lol-maak vibe. Het leren van truuks werkt averechts voor vertrouwen in jezelf, omdat je gaat geloven dat die truuks nodig zijn voor aantrekking. Beter focus je op het veranderen van je gemoedstoestand, en om in die leuke flauwekul en lol-maak vibe te komen.

Een speurtocht als investering om de relatie weer spannend te maken lijkt me een slecht idee. Dit is wat het artikel meer benadrukt. Een speurtocht omdat het leuk vind je vriendinnetje zo bezig te zijn, lijkt me een hartstikke goed idee.

Ditzelfde geld voor romantiek: als je gaat wandelen in het maanlicht met de bedoeling om de romantiek te verhogen, of omdat je denkt dat je romantisch moet zijn voor je vriendin, dan denk je verkeerd. Romantiek onstaat als je weet te genieten van de dingen om je heen samen met iemand anders. Als je gaat wandelen omdat JIJ geniet van het maanlicht, niet omdat het "romantisch" overkomt.

Maar ik dwaal af. Even terug naar mysterie:

Het is heel goed om bewust te zijn hoe mysterieus je bent. Ik was vroeger ook niet mysterieus genoeg! Maar de oplossing was niet door kunstmatig mysterieus te doen. De oplossing was het achterliggende probleem ontrafelen en dat oplossen. Mysterie hoort een spontaan bijgevolg te zijn van goede "inner game".

In mijn geval speelde ik vaak "open boek". Het was te duidelijk dat ik geinteresseerd was in het meisje en wat mijn intenties waren. Het onderliggende probleem was een gebrek aan dominantie en leiding nemen. Het "open boek spelen" was voor mij een manier om toestemming te vragen. Eerst woorden, en als alles veilig leek, dan misschien daden. (Maar het liefst nam ik geen risico en moest het meisje initiatief nemen!) De oplossing voor mij was om elke keer als ik mezelf betrapte op vragende "open boek woorden", de leiding te nemen en initiatief nemen.

Niet iedereen hoeft ditzelfde achterliggende probleem te hebben, maar ik vermoed dat dit bij meer mannen het achterliggende probleem is.

@Crashtest; mysterie klinkt als een excuus om te verbergen dat je ergens jezelf niet accepteerd. Het is goed om je negatieven om te zetten in iets positiefs. Maar ik denk dat je persoonlijk meer groeit door te leren comfortabel met jezelf te zijn, dan je zou doen door meer mysterieus te worden. Vind je bijvoorbeeld dat het de mensen niks aan gaat, of ben je bang dat mensen je erop veroordelen?

@ Markzor,

Het leek me gewoon handiger om hier mysterieus over te doen in plaats van te lopen liegen. Ik vertel nu gewoon altijd dat ik ziek was tijdens de tentamen tijd, hoewel dit niet echt een leugen is, is het toch niet helemaal de waarheid.

Ik wil niet dat andere mensen dit van mij weten omdat er een heel stelsel van oorzaken achter zat. Als ik dat begin te vertellen heb ik gewoon een probleem. Zo simpel is het. Je kan het wel makkelijk afschuiven op jezelf niet willen accepteren en dat soort dingen, maar ik hoef gewoon niet mee te werken aan mijn eigen veroordeling. Om maar in juridische termen te spreken. Ben ik bang om veroordeeld te worden? Misschien. Maar ik word, net als iedereen, om van alles en nog wat veroordeeld. Ik ben pas in mijn derde jaar op kamers gegaan. ("Waarom dan? In de stad is toch veel leuker? Waarom niet dan? He? He?") Ik zit niet bij een studentenvereniging. ("He? Waarom niet dan? Je mist zoveel! Wat je nu verteld is onzin, het zit zo en zo en zo bij verenigingen. Had makkelijk gekund joh.") Ik luister naar Death-Metal. ("He? Die rare herrie? Ik snap niet wat je hier leuk aan vind! Ik hoor alleen maar geschreeuw!")
Hoewel ik dit soort kritiek erg vervelend kan vinden schaam ik mij er verder niet voor.

Dit echter gaat gewoon veel te ver. Ik heb gewoon psychische problemen gehad en er zijn veel mensen die dit kunnen begrijpen maar net zoveel die dit niet snappen, raar vinden of zielig of die dan een mooi etiket hebben om al hun vooroordelen aan op te hangen. Ik heb daar gewoon geen zin in. En al helemaal niet als vrouwen dit doen met al hun medelijden. Zum kotzen.

markzor wrote:Ik vind dit echt een vreselijk advies!

Het "Dat kan ik niet zeggen!" klinkt als ingecalculeerd en nep zinnetje.

Maar het werkt wel! Ook een leuke is om in Ruben style te zeggen: dat is geheim!

markzor wrote:Het is heel goed om bewust te zijn hoe mysterieus je bent. Ik was vroeger ook niet mysterieus genoeg! Maar de oplossing was niet door kunstmatig mysterieus te doen. De oplossing was het achterliggende probleem ontrafelen en dat oplossen. Mysterie hoort een spontaan bijgevolg te zijn van goede "inner game".

Waarom niet? Waarom zou je niet verschillende dingen kunnen proberen en kijken wat voor jou werkt. Ik ben een avond uitgeweest met een aantal (4)DALFers waarbij we als regel hadden dat je je eigen naam, woonplaats en opleiding(+?) niet mocht zeggen. Wanneer dit wel werd gedaan dan moet je een rondje kopen.

We hebben echt super veel lol gehad die avond en dat was zeker een van de mooiste stapavonden die ik heb meegemaakt.

crashtest wrote:Ben ik bang om veroordeeld te worden? Misschien. Maar ik word, net als iedereen, om van alles en nog wat veroordeeld. Ik ben pas in mijn derde jaar op kamers gegaan. ("Waarom dan? In de stad is toch veel leuker? Waarom niet dan? He? He?") Ik zit niet bij een studentenvereniging. ("He? Waarom niet dan? Je mist zoveel! Wat je nu verteld is onzin, het zit zo en zo en zo bij verenigingen. Had makkelijk gekund joh.") Ik luister naar Death-Metal. ("He? Die rare herrie? Ik snap niet wat je hier leuk aan vind! Ik hoor alleen maar geschreeuw!")
Hoewel ik dit soort kritiek erg vervelend kan vinden schaam ik mij er verder niet voor.

Je kan zulke reacties op meerdere manieren interpreteren. Om twee uitersten te pakken; ze willen graag jou point of view leren weten, of ze vinden hun eigen mening over dingen belangrijker en willen die op je leggen.

Ik krijg ook vaak genoeg reacties wanneer ik vertel dat ik op een vechtsport zit. Van; "je laat je toch niet schoppen of slaan"? "Waarom ga je niet op gezellige sport zoals voetbal"? "Oh dat had ik niet van jou verwacht" enz enz... maar ik vertel het wel vaak omdat ik het leuk vind en er trots op ben. Daarnaast zijn er ook dingen die ik eigenlijk aan niemand vertel(op misschien mijn beste vrienden na).

Ik denk dat dit heel erg ligt aan met wie je spreekt en met wie je om gaat. Probeer ook eens contact te zoeken met mensen die wel van Death-Metal luisteren of die niet bij studentenverenigingen zitten. Of juist hele open-minded mensen die je niet zo snel oordelen. In ieder geval mensen waar je iets gemeen mee hebt en daar lekker over kunt praten! Ipv op te zoeken naar de verschillen en elkaar proberen te begrijpen.

Ik was laatst bij een feestje van iemand thuis waar twee groepen mensen waren. De ene groep hield van metal en de andere van techno. Het meisje dat het feestje gaf hield vroeger namelijk van metal en ging vaak naar die feestjes, nu houdt ze van techno en heeft een hele andere vriendengroep erbij. Ik kan zeggen dat beide groepen echt zoiets hadden van waarom vind je dit mooi?(wanneer het spelende nummer in een de andere gerne veranderde)