DutchALF - Lifestyle & Sociale vaardigheden

Hallo iedereen,

Na een aantal keren rond gekeken te hebben en veel bijdragen gelezen te hebben kwam ik op het idee om een ook een bijdrage te leveren in de vorm van een analyse, zoals ik hier al veel gezien heb. Mijn gedachten dwaalden gister weer af naar een vraagstuk dat eerlijk gezegd mij niet zo heel veel bezig houdt. Dit is in mijn optiek geheel onterecht, aangezien de dingen waar ik wel erg mee zit hier wel eens mee opgelost zouden kunnen worden.

Ik ben namelijk heel goed in presenteren. Waar anderen zenuwachtig op hun blaadje kijken, door de grond willen zakken of staan te stamelen, kan ik vol enthousiasme een heel uur vol kletsen. Hoewel dit misschien deels voort komt uit aanleg, ik heb zelf ook veel gedaan om hier in te groeien. Wat veel aan deze belangrijke skill heeft bijgedragen, is dat ik via de muziek school in een project terecht kwam waar mij geleerd werd in een band te spelen en waar ook meerdere optredens geregeld werden. Iets dat misschien nog enger is dan een presentatie of een betoog houden, omdat een valse noot of verkeerd invallen een heel optreden kan verzieken. Je mede muzikanten kunnen namelijk zelf ook uit hun spel afgeleid worden.

Iets wat misschien ook cruciaal is geweest, is de positieve feedback die ik op school kreeg van leraren, en nog belangrijker, klasgenoten. Anders zou ik nooit de impuls hebben gehad om te groeien in het geven van presentaties, en om er een kwestie van eer, een soort spel van te maken.

Nu zit ik dus met de volgende vraag: hoe komt het dat, ondanks mijn presentatie vaardigheden, ik nog niet de guts heb gehad om op vreemde meisjes af te stappen en mij als het ware te presenteren aan hun?

1) Presentaties zijn voorbereid

Hoewel ik na even kort gegoogled te hebben las ik dat er veel PUA handleidingen zijn die wel suggereren dat je een enorm aantal zinnen of zelfs een script voorbereid moet hebben,lijkt mij dit niet echt een realistische aanpak.

In het dagelijks leven heb je geen dingen voorbereid om over te praten en moet je maar improviseren.

2) Presentaties hebben een afgebakend onderwerp

Als je op meisjes af stapt heb je dat niet, het kan heel goed zijn dat waar jij over begint haar helemaal niet interesseert, je zult het dus heel algemeen moeten houden.

3) presentaties hebben een andere machtsverhouding

Hoewel je als spreker het publiek dient te boeien, hebben toeschouwers maar naar je te luisteren. Jij staat in de spotlight, zij niet. In een gesprek echter is er veel meer gelijkwaardigheid.

4) presentaties zijn monologen

Gesprekken niet.

Heeft iemand suggesties hoe ik een brug kan slaan en als het ware mijn vaardigheden bij het ene kan extrapoleren naar het op meisjes afstappen?

1. Presentaties zijn voorbereid. Dit houd in dat je de informatie in je hebt, en kunt inspelen op vragen uit het publiek.

2. (of eigenlijk 3 ) Het VERHAAL staat in de spotlight, de presentator dus niet. Als het publiek vragen heeft over het verhaal, heb jij als presentator die maar te beantwoorden.

3. Je stapt niet op een meisje af om een presentatie te geven, maar om haar te leren kennen. Dit doe je omdat jij haar wil leren kennen, en niet omdat jij wil dat zij jou leert kennen. (subtiel verschil ) Als zij op een negatieve manier reageert, dan is ze niet de moeite waard en ga je met iemand praten die wel jouw aandacht waard is. En maak je niet druk over wat zij dan wel niet van jou moet denken, zij is waarschijnlijk te druk bezig met te denken wat jij wel niet van haar denkt.

4. Stap op willekeurige vreemden (ook mannen) af om dingen te vragen. Begin het liefst met mensen waar je totaal geen behoefte aan hebt om die nog vaker tegen te komen. (als in, mocht je ze vaker tegen komen, prima. Zo niet, ook goed)

Succes ermee. Hopelijk heb je er wat aan.

Wel grappig dat je het vergelijkt

Sowieso zou ik je het boek Mastery willen aanbevelen, daar staat precies in beschreven hoe het komt dat je goed in bepaalde dingen bent, en hoe een leer-proces werkt. Om het even kort te beschrijven, je moet dingen leren. Ook presenteren moet je leren, in mijn ogen kan iedereen presenteren. Echter moet je het wel leren, leren kan bewust, en onbewust. Het onbewuste in het grootste gedeelte, het gedeelte dat je niet door hebt.

Het meeste leer je dus onbewust, door het gewoon te doen. Echter geven veel mensen al snel het leerproces op doordat 'het lichaam' tegenstribbelt tegen een verandering. Het lichaam wil zichzelf beschermen, en daardoor probeert het je in een veilige situatie te duwen(overlevingsdrang), waardoor je vaak geremd bent om nieuwe dingen t e leren. Wat je herkent op zulke momenten, zijn van die bah, ik kan het toch niet momenten..

Wat je vaak ziet, is dat mensen met iets nieuws beginnen, vol enthousiasme! Maar naar een paar weken haken ze af, omdat ze geen tijd hebben, het saai vinden, niet hun ding is, het toch niet werkt, het onzin is. Waarna ze weer in hun oude patroon vallen.

Een goed voorbeeld hiervan is, mensen die gaan sporten of mensen die willen gitaar spelen. Mensen weerhouden zich hierdoor, en bereiken daardoor niet wat ze graag willen! Binnen dalf zie ik ook met regelmaat nieuwe mensen, die zie je pakweg een maand, en verdwijnen dan weer in hun oude patroon, dit terwijl ze vol enthousiasme zijn begonnen..

Ik vind dat jammer, omdat als je hierdoor heen breekt, zoveel kan bereiken!

hier een link naar het boek:

http://www.bol.com/nl/p/engelse-boeken/ ... index.html

Leuk post!

Ben zelf ook muzikant en ik heb in het begin ook veel vergelijkingen kunnen trekken met gebieden waar ik al wél goed in was, net als jij echter was het bij mij met verkoopgesprekken ipv presenteren.

Ontopic: ik denk dat Ghyze een goed punt heeft met z'n analyse. Waar het mijns inziens met name op neerkomt is dat dit keer niet je verhaal of je onderwerp het onderwerp is waarover jij de expert moet zijn, je gaat een interactie aan met een ander persoon wat eigenlijk qua communicatie totaal anders is. Je houdt dus geen monoloog maar begint een gesprek waarbij een eventuele afwijzing van je 'publiek' niet een minachting is voor je status als presentator of je gekozen onderwerp, maar een mogelijk oordeel over jou als persoon en dat maakt het die eerste stap zo lastig.

(In mijn ogen)

Waar je echter wel een behoorlijke voorsprong in hebt is dat je waarschijnlijk niet bang hoeft te zijn dat een gesprek met jou ooit gaat stilvallen. Als je daadwerkelijk in staat bent een uur over 1 onderwerp uit te wijden heb je genoeg kennis/ervaringen/verhalen om een andere persoon geïnteresseerd in je te houden.

Maar ja, dan is het nog de kwestie of dat er op dat moment uit kan komen.
Wat natuurlijk kan is dat onze interesses gewoon niet matchen. maar dat is natuurlijk niet een gezichtsverlies voor mij, maar betekent juist dat men gewoon niet bij elkaar past.

Ik woon nu een week in een studentenflat en ben aan het "oefenen" door praatjes te maken met mijn ganggenoten. Ik ben dinsdag ook naar de flatbar gegaan, en heb daar wat mensen aangeschoten. Dat is echter een heel andere situatie dan in een echte kroeg, maar toch een beetje leerzaam. Wat ik vooral merkte is dat anderen kleine signalen van zenuwachtigheid bijna niet opmerken. Vooral niet als je jezelf direct oppakt en gewoon doorgaat.

Waar uit kan komen? Communiceren kan je leren, we zijn sociale wezens hoor

Wel goed om te zien dat je er mee bezig bent, misschien helpt het om meetbare doelen op te stellen, zodat je jezelf een beetje verplicht om gesprekken aan te gaan? Bijvoorbeeld : 5 mensen aanspreken per week ofzo:)

Ik bedoelde dat je op dat moment maar net je gedachten zo klaar hebben dat je het juiste onderwerp vindt.

Tip: mensen vinden het leuk als je interesse toont. Je hoeft dus niet persee zelf een onderwerp te verzinnen. Als je de ander kunt laten vertellen over wat HUN boeit, kun je een heel boeiend en goed lopend gesprek hebben. En je laat je gesprekspartner het werk doen

Wat je daarvoor moet leren is de juiste vragen stellen, en af en toe delen uit het gesprek samenvatten. (Is voor mij ook nog niet zo makkelijk overigens.) Als je daarbij zoveel mogelijk de spreekstijl van je gesprekspartner gebruikt (snelheid, intonatie, woordkeus), dan krijg je waarschijnlijk ook nog eens een goede klik waardoor het gesprek nog soepeler loopt. Sommige mensen kunnen dit van nature, anderen moeten het bewust oefenen. Maar, zoals met alles, oefening baart kunst.

Natuurlijk moet je niet meteen met enorm zware onderwerpen aankomen. Houd het in het begin lekker luchtig en oppervlakkig, je merkt vanzelf wel als je ergens dieper op in kunt gaan. En gaat het niet, dan breek je het na 2 minuten af en ga je op zoek naar de volgende. Gezichtsverlies is jammer, maar hoort erbij. Je gaat hoe dan ook nog op je bek, maar leer ervan! Sterker nog, zorg dat je zoveel mogelijk fouten maakt, daar leer je namelijk het meest van!

Voel jij je er ongemakkelijk bij? Is niet erg. Als je vaker in een bepaalde situatie komt wordt het meer vertrouwt. Maar goed, ga in kleine stapjes.

Tot zo ver de NLP les voor vandaag

Een gesprek gaande houden zoals Ghyze omschreef ben ik wel redelijk bekend mee. Vooral vragen stellen is een leuke manier en werkt in mijn geval bijna altijd, ik ben zeer goed in vragen stellen:P.
De methode om dus de brug te slaan tussen dit en het aanspreken van vreemde (meisjes) is met aanknopingspunten out of nowhere kunnen komen. Vaak ben ik lui en heb ik geen zin daarin, op andere momenten is de sfeer niet goed, of is de plek waar je mensen wilt gaan aanspreken verkeerd. Allemaal dingen die demotiveren, daar wil ik eens vanaf.
Ik ben vorige week begonnen meer mensen, bijvoorbeeld op straat, te groeten.