DutchALF - Lifestyle & Sociale vaardigheden

Dit is een artikel van http://www.openoog.com/links.html welke ik toevallig tegenkwam toen ik googlede naar "veranderen". Ik vond het erg goed geschreven:

-----------------------------------------------------------------

Jezelf willen veranderen is een paradox, een tegenstrijdigheid. Want waarom wil je jezelf veranderen?

Hoogstwaarschijnlijk om jezelf beter te kunnen accepteren. En door tegen jezelf te zeggen dat je moet of wilt veranderen, bevestig je jezelf in het idee dat je niet goed genoeg bent, dat je jezelf niet (volledig) kunt accepteren zoals je bent.



Het startpunt zou dus niet moeten zijn: veranderen, maar juist jezelf accepteren.

Zoals je bent is een gevolg van wat je genetisch hebt meegekregen en van de omstandigheden die je later hebt meegemaakt. Je hebt jezelf niet gemaakt, je bent het beste wat je kunt zijn gezien je aangeboren mogelijkheden en karaktertrekken en wat je hebt moeten aanleren om met de buitenwereld om te kunnen gaan.



Doorgaans zijn de patronen waar je nu last van hebt vroeger gevormd om aan kwetsende situaties het hoofd te kunnen bieden. Het is als een regenjas die je als kind hard nodig had, maar die je nu, ook als de zon schijnt, niet meer uit durft te doen uit angst voor een onverhoeds nat pak.

Het vervelende is dat deze ‘overlevingspatronen’ nu vaak juist datgene oproepen waar je je met deze patronen tegen wilt wapenen. Stel dat iemand als kind te weinig aandacht heeft gehad en stel dat hij daarop is gaan reageren door meer dan gemiddeld aandacht te vragen. De kans is groot dat anderen hem juist daardoor gaan negeren. Wat mogelijk een nog sterkere poging om de aandacht te vangen tot gevolg heeft. Een vicieuze cirkel.



Alle reden dus om patronen die je nu meer kwaad dan goed doen op te willen ruimen.

Echter, als je bepaald gedrag of een vorm van denken wilt afschaffen, helpt het meestal niet om jezelf dat op te leggen, om de strijd met jezelf aan te gaan. Goede voornemens met nieuwjaar zijn doorgaans maar een kort leven beschoren. Door de strijd die jij aangaat met stukken van jezelf, lijken die stukken zich vaak alleen maar heftiger te roeren. In feite zeg je tegen jezelf: jij bent niet o.k. En wie zou er niet protesteren tegen een dergelijke uitspraak?



Hoe dan wel? De beste manier om jezelf te veranderen is jezelf te accepteren. Vecht niet tegen de ‘onacceptabele’ delen van jezelf, maar sta toe dat ze er zijn; waardeer ze zelfs. Alleen dat geeft je de gelegenheid om ze goed te leren kennen. Pas als je begrijpt waarom die stukken er zijn, met andere woorden wat ze vóór je doen, verdwijnen ze, zonder dat je daar verder veel aan hoeft te doen. Je ondekt dan dat je dezelfde dingen kunt bereiken, als die je met deze patronen wilde bereiken, maar dan zonder de nadelen ervan.

Of zoals boven de poort van het Orakel van Delphi geschreven stond: Ken Uzelf. Dat is het enige dat nodig is.

----------------------------------------

In de laatste twee alinea's staat eigenlijk de kern van het verhaal: Geef jezelf de gelegenheid om jezelf te kennen door jezelf te accepteren. Ken je jezelf dan zul je comfortabeler kunnen omgaan met moeilijke situaties.

Voor mijzelf betekent dit dat ik me erg moet openstellen voor de donkere kanten van mijzelf. De dingen die ik liever niet wil laten zien, zelfs aan mijzelf. Het helpt me goed zoals op de manier die hierboven is beschreven. Maar het is nog een proces.

Ik ben heel erg benieuwd wat anderen van dit stuk vinden en hoe jullie het interpreteren, want ik vond het erg goed! Ik deel het dan ook graag met jullie.

door die klote blocker, ben ik me post kwijt, maar goed hier gaan we ff opnieuw


Ik zie het ook niet als veranderen, maar meer om jezelf te vinden, je ware ik. Het probleem is dat mensen teveel mte hun hoofd leven, en niet dingen doen vanuit hun eigen zelf, maar vanuit een aangemaakt ego / verstand. Hierdoor zijn zij niet zichzelf, en hebben zij een vertekend beeld van de wereld om hun heen. Zij geen ervan uit dat de wereld in elkaar zit op een manier dat zij denken, en veroordelen hierdoor alles wat niet in dit wereldje past.(dit komt zowel invidualistisch als in collectieven voor).

Dit beeld is ontstaan, door dingen die je in het verleden hebt meegemaakt, en daardoor leef je niet zoals je hoort te leven, je natuurlijk zelf. Op het moment dat je dit ziet, kan je hieraan werken, iedereen heeft vertekende beelden van de wereld, alleen zie je dat niet. Op het moment dat je dit ziet, is het eigenlijk geen blindspot / ego meer.

Ik ben van mening dat dit principe overal op toepasbaar is. Elke cultuur heeft eigenschappen die zij zichzelf hebben aangepraat (die helemaal niet zo zijn) en lopen alles te oordelen wat niet in hun straatje valt...

En hoe slaat dit op mij als persoon? en hoe kom je ervan af? Juist door met je zelf BEZIG te zijn, proberen je ware ik naar boven te halen, en zowel bewust als onbewust van deze blindspots / ego's af te komen. Je zult hierdoor minder in je hoofd zitten, en meer in het 'nu' leven

Mensen zijn VAN NATURE gelukkig, echter hebben we dingen met ons hoofd gecreerd om ons ongelukkig te voelen =)

De term 'natural' is ook een verekend iets, veel mensen denken dat het een bepaalde manier van 'gamen' is ofzo, maar het is juist de weg om je eigen ik te vinden, die je van nature bent, een echte man

En hoe je dat wilt bereiken? Just be =) Wees jezelf, en vind jezelf.

Dingen die je helpen bij het vinden van jezelf?
- > Vinden je waarden, je passes, en leef erna (doelen)
- > Meditatie etc.
- > Sociaal zijn
- > Natuur
etc etc

Ik zie verandering ook niet zozeer als de verandering van je persoonlijkheid, maar eerder een meer open levensinstelling, en meer sociaal en dergelijke.

Even kort in het voorbeeld: mezelf.

Ik schijn best een toffe relaxte gast te zijn als je me eenmaal een beetje leert kennen en ik me wat meer op m'n gemak voel bij mensen die ik nog niet kende. Dan ga ik ook wat hardere grappen maken en wat meer gedurfde dingen doen. Wat ik vind dat ik moet doen, is mezelf dusdanig 'veranderen' dat ik er geen angst voor heb om dit ook te kunnen/ook zo te kunnen zijn wanneer ik iemand NET ontmoet heb. Waarom dat nog niet zo is? angst voor afwijzing of dat ze m'n opmerkingen niet in de juiste context opvatten enzo.

Dat wil dus niet zeggen dat ik mezelf echt wil veranderen, maar dat ik eerder MEER mezelf wil zijn.

Ik denk dat het orakel van Delphi toch iets anders bedoelde dan persoonlijke groei Lu Als je wilt weten wat dat is moet je terug naar Hermes Trimegistus vrees ik. Dit is een occulte wet die veel dieper gaat dan de psyche.

Maar verder ben ik het vrijwel helemaal met je artikel eens. Ik zie niet precies waarom jezelf veranderen een paradox is. Het artikel zegt dat dat is omdat je hoogst waarschijnlijk jezelf niet accepteert zoals je bent. Daar ben ik het niet mee eens. Er zijn genoeg mensen die zichzelf geweldig vinden precies zoals ze zijn maar er toch voor kiezen om wat wijzigingen door te zetten. Dat kan zelfs naar een minder prettige versie van het zelf toe als dit een vereiste is die door de situatie gesteld wordt.

En inderdaad het eerste wat een mens moet doen voordat hij iets kan veranderen, wat dan ook, is accepteren dat het is zoals het is. Als je begint met ontkennen van de huidige staat kun je niet adequaat handelen.

Hoe ik er tegenoversta is niet een kwestie van zelfontdekking. Een deel zelf ontdekking is wel vereist. Ieder mens heeft een schaduw, dat deel van hem of haar wat bepaald wordt door onbewuste reflexen en patronen. Dat deel moet je ontdekken en leren kennen. En accepteren zoals het is om adequaat handelen mogelijk te maken. Maar als je het deel kent en accepteert ben je niet klaar. Dan moet je volgens mij nog kiezen wie je wilt zijn. En een pad vinden tussen hier en daar.

Wat een slecht artikel. Misleidend, ontmoedigend, heeft een kern van waarheid maar legt het echt compleet ongelukkig uit.

"Enige manier om te veranderen is om niet te veranderen maar jezelf te accepteren". Dat is de kern, en de waarheid daarachter is dat je je geluk niet moet zoeken in de dingen buiten je, maar in jezelf. Je moet natuurlijk geen personage verzinnen die je wilt worden uit ontevredenheid met hoe het nu is: Geen "wacht maar tot ik cool ben dan kan ik alle meisjes krijgen en dan ben ik gelukkig". Datzelfde geld ook voor andere dingen (diploma, vriendinnetje, geld, 1e plek bij je lokale voetbal-team, etc).

Het artikel spoort je aan om te veranderen, en zegt dat het mogenlijk is, na eerst een hele tirade afgestoken te hebben waarom het NIET kan.

"Ja, maar het gedrag (of karakter) verandert niet, alleen je houding ten opzichte van dat gedrag".

Nu kun je natuurlijk in een semantische discussie vervallen en zeggen dat het "geen echte verandering is" en dat iedereen "in de kern hetzelfde blijft".

Nou, als we dan toch onze kijk op onszelf aan het veranderen zijn, dan lijkt me dit geen gezonde, motiverende, opwekkende instelling. Het roept eerder aan tot geen verantwoordelijkheid nemen, de schuld afschuiven, en in een slachtofferrol kruipen.

"Tsja, sorry dat ik zo ben, maar ik kan er niks aan doen... maar ik heb het geaccepteerd".

Er zit gewoon een balans in: verander wat je in je macht hebt, en niet meer en niet minder. Als je de schuld wegschuift op alles behalve jezelf, dan belemmert dat persoonlijke groei en verandering. Als je blijft hangen en vechten tegen iets wat onveranderbaar is, of daadwerkelijk buiten je macht is, dan maak je jezelf nodeloos ongelukkig en kun je wel wat zelf-acceptatie gebruiken.

Dit artikel stelt dat je machteloos bent en legt de grens veel te ver. Ik denk dat de algemene tendens is om te geloven dat dingen onveranderlijk zijn, en dat mensen eerder een zetje nodig hebben richting: "Ik kan dit wél veranderen".

Het artikel stelt niet dat je machteloos bent. Het zegt de eerste stap moet zijn jezelf te accepteren. Vanuit daar kunnen je mechanismen en gedrag welke eerst voor problemen zorgde, zorgen voor het gewenste resultaat!

Wat ik mis in de reacties van de anderen is het woord accepteren. Dat is werkelijk het kernwoord. Vroeger vond ik het een raar en negatief woord, want waarom zou ik mijzelf accepteren zoals ik mijzelf niet graag zie. Nu zie ik het anders. Zonder acceptatie, geen begrip, en zonder geen begrip, geen anders ermee omgaan.

Ik vond dit een van de beste artikelen die ik sinds lange tijd gelezen heb.

Lu Mallorca wrote:Het artikel stelt niet dat je machteloos bent. Het zegt de eerste stap moet zijn jezelf te accepteren. Vanuit daar kunnen je mechanismen en gedrag welke eerst voor problemen zorgde, zorgen voor het gewenste resultaat!

Wat ik mis in de reacties van de anderen is het woord accepteren. Dat is werkelijk het kernwoord. Vroeger vond ik het een raar en negatief woord, want waarom zou ik mijzelf accepteren zoals ik mijzelf niet graag zie. Nu zie ik het anders. Zonder acceptatie, geen begrip, en zonder geen begrip, geen anders ermee omgaan.

Ik vond dit een van de beste artikelen die ik sinds lange tijd gelezen heb.

Het eerste stuk kwam bij mij alleen ontmoedigend (of slachtoffer-rol-stimulerend) over en dat stond mij niet aan.... maar als het bij mensen (iig bij jou) leidt tot de realisatie dat acceptatie echt een kernwoord is, heeft het artikel zeker waarde en moeten we de baby niet met het badwater weggooien!

Dit stuk lijkt sterk geïnspireerd te zijn op Mindfulness, lees de boeken van eckhart tolle en alles komt neer op acceptie en open staan voor je ware zelf. Het ware zelf zit daar, zat daar en is van nature a state of happiness.

Ik heb me gedurende een jaar flink bezig gehouden met mindfulness, heb er mijn studie psychologie mee afgesloten(thesis erover) en heb gemerkt hoeveel leuker het leven wordt als je accepteert ipv vecht.

Mooi voorbeeld vind ik ' soms krijg ik last van men rug, die trekt dan naar voren, op een dergelijk moment kan ik 2 dingen doen, of ik vecht ertegen, ga fysiek een tegenbeweging maken of ik visualiseer een tegenbeweging maar wat ook kan is het accepteren. Het moment dat je je echt inleeft in dat gevoel, je voorstelt dat het bij je hoort, heb je er geen last meer van. Het is weg. Uiteraard werkt dit alleen bij psychologische zaken, maar laat dat nu het grootste gedeelte van problemen bevatten. Ditzelfde zul je moeten leren wil je energetische controle krijgen over je lichaam, lees bijv het boekje the multi sexual man en je zult merken dat energie pas beweegt als je er aanwezig bij bent (en het dus accepteert)

Ik heb altijd veel behoefte aan controle gehad, deze controle vond ik eigenlijk nooit, tot ongeveer een jaar geleden. Hoe vraag je dan? door los te laten, door te accepteren. Elke dag voor een jaar lang tegen jezelf zeggen, ik accepteer de situatie en ik gedraag me nu zoals ik thuis op de bank ook zou doen. Met een ontspannen geeft en een ontspannen lichaam. Tegenwoordig hoef ik niet meer in de bus te voelen/kijken wie er achter me zitten. Interesseert het me vaak niet meer of ik bij een feestje alleen zit of niet(95% van de tijd voelen mensen mijn energie en willen ze nu met me spreken, ik ben het feestje geworden voor vrouwen)

De paradoxaliteit waar hier dus sprake van is : ik als controlezoeker heb controle gevonden door los te laten(te accepteren). Ikzelf vond de boeken van eckhart tolle hier toe bijdragen, maar zeker ook the blueprint van RSD heeft dit mooi verwoord. Laat los van je ego.... met andere woorden ; accepteer je ware/hoge/betere zelf.

Thoms

thoms04 wrote:Ik heb me gedurende een jaar flink bezig gehouden met mindfulness, heb er mijn studie psychologie mee afgesloten(thesis erover) en heb gemerkt hoeveel leuker het leven wordt als je accepteert ipv vecht.

Kan ik die ergens vinden of is hij niet publiekelijk. Ben er namelijk zelf erg geïnteresseerd naar

Kan niet zeggen dat ik dit een goed artikel vind. Ik krijg er een sterke "defeatist vibe" van. Misschien verkeerd gezegd, maar ik weet in ieder geval van mezelf dat "leer je fouten accepteren en ze verdwijnen vanzelf wel" contraproductief is.
Je bent niet als je bent, je verandert continu. En die verandering kan je sturen. Sturen naar een NOG betere zelf. En gelukkig zijn met hoe je bent als einddoel? Er is bar weinig dat me zo'n goed gevoel geeft als een mezelf gesteld doel bereiken, sterker nog, daarom zijn we volgens mij allemaal hier. Het is dan misschien een reis zonder einde, maar wel een waar je extreem van kan genieten.