DutchALF - Lifestyle & Sociale vaardigheden

Want waarom wil je jezelf veranderen?

Hoogstwaarschijnlijk om jezelf beter te kunnen accepteren.

Ik denk dat hier de redenering fout gaat, in de eerste zin... Is dit waar? Ik denk dat veel mensen veranderen om gelukkig te worden of omdat het een natuurlijke drive is om te ontwikkelen. Niet om perse zelf acceptatie te bereiken. Zodra je die aanname niet neemt, is de paradox weg... Deze paradox is trouwens een bekende die volgens mij vooral terug komt uit het boeddhisme. Daarbij is één doel loslaten van je ego, of het niet hebben van een ego. Het probleem is, dat zodra dat je doel is, dat doel vanuit het ego gevormd moet zijn en je dus er niet mee bezig kunt.

Stel dat iemand als kind te weinig aandacht heeft gehad en stel dat hij daarop is gaan reageren door meer dan gemiddeld aandacht te vragen. De kans is groot dat anderen hem juist daardoor gaan negeren.

Volgens mij is het tegenovergestelde waar. Als kinderen weinig aandacht krijgen als ze kind zijn raken ze vaker in sociaal isolement en doen ze juist niets om aandacht te vragen omdat ze geleerd hebben dat dit niet werkt... Daarnaast ook omdat als je aandacht vraagt anderen je in de regel niet meer gaan negeren... Juist minder...

Er zit geen paradox in veranderen, er zit alleen een paradox in zelf acceptatie. Namelijk als je jezelf wilt leren accepteren, dan accepteer je jezelf blijkbaar niet. Alleen bij veranderen naar zelf acceptatie geldt dan nog steeds de paradox die jij benoemde: Je moet dus veranderen naar iemand die zichzelf accepteert. Dit hele probleem (zoals ik in het begin al zei) is opgelost als je doel niet zelf acceptatie is. Want zoals geillusteerd is dat juist de paradox, niet het veranderen!

Als je het iets verder zou nuanceren: Jezelf accepteren is een belangrijk onderdeel om je ook op te focussen tijdens je zelf ontwikkelen, dan ben ik het grotendeels met je eens. Mooie post!

- Jeroen

@ fsidontknow Thesis is nog niet gepubliceerd, ik kan hem je wel toesturen. Besef wel dat het een wetenschappelijke scriptie is die je inzicht geeft in de generaliserende werking maar waar ik totaal niet in kan gaan in de subjectieve/instrospectie werking die bij iedereen anders zal zijn. Ik moet alles verdedigen wat ik zeg en kan dus niet vrijuit spreken. Pm me even, dan krijg je m in een reply.

Dit artikel is idd niet al te best geschreven, toch is de essentie wel van belang.
Ik ben het niet geheel eens met Jeroen.

Jeroen wrote:Volgens mij is het tegenovergestelde waar. Als kinderen weinig aandacht krijgen als ze kind zijn raken ze vaker in sociaal isolement en doen ze juist niets om aandacht te vragen omdat ze geleerd hebben dat dit niet werkt... Daarnaast ook omdat als je aandacht vraagt anderen je in de regel niet meer gaan negeren... Juist minder..

Ik zie hier het verschil tussen gedragingen en wensen/verlangen. Mogelijk dat kinderen hier weinig doen, dit is wat ze geleerd hebben, maar juist zij willen zo graag aandacht, gezien worden. Zij zullen vaak een lange tijd zoeken naar erkenning/aandacht tot ze( als volwassenen) beseffen dat ze die aandacht niet nodig hebben om gelukkig te zijn. Ik zie vaak dat we in de patronen van onze ouders blijven hangen, zijn we streng opgegroeid dan worden wij ook streng naar onze kinderen of we verzetten ons juist en gaan een tegenbeweging maken en geven (teveel) vrijheid. Voor mij is accepteren nu juist 'wie ben jij en wat wil je' Ga je je verzetten dan ben je nog steeds niet bezig met wat jij wil. Denk je niet na en ga je blindelings mee met het oude patroon, dan ook ben je niet vrij. Dus ik zie wel degelijk de paradox.

Lastig onderwerp dit, om het kort te stellen. Ik denk dat acceptatie en zelf-acceptatie een van de kernwoorden is wanneer er sprake is van factoren waar je niets aan kan veranderen. Zolang je wel de mogelijkheid hebt om actie te ondernemen is het wellicht niet zo belangrijk, dan komt het neer op actie. Want zonder actie geen verandering.

Jeroen wrote:

Want waarom wil je jezelf veranderen?

Hoogstwaarschijnlijk om jezelf beter te kunnen accepteren.

Ik denk dat hier de redenering fout gaat, in de eerste zin... Is dit waar? Ik denk dat veel mensen veranderen om gelukkig te worden of omdat het een natuurlijke drive is om te ontwikkelen. Niet om perse zelf acceptatie te bereiken. Zodra je die aanname niet neemt, is de paradox weg... Deze paradox is trouwens een bekende die volgens mij vooral terug komt uit het boeddhisme. Daarbij is één doel loslaten van je ego, of het niet hebben van een ego. Het probleem is, dat zodra dat je doel is, dat doel vanuit het ego gevormd moet zijn en je dus er niet mee bezig kunt.

Stel dat iemand als kind te weinig aandacht heeft gehad en stel dat hij daarop is gaan reageren door meer dan gemiddeld aandacht te vragen. De kans is groot dat anderen hem juist daardoor gaan negeren.

Volgens mij is het tegenovergestelde waar. Als kinderen weinig aandacht krijgen als ze kind zijn raken ze vaker in sociaal isolement en doen ze juist niets om aandacht te vragen omdat ze geleerd hebben dat dit niet werkt... Daarnaast ook omdat als je aandacht vraagt anderen je in de regel niet meer gaan negeren... Juist minder...

Er zit geen paradox in veranderen, er zit alleen een paradox in zelf acceptatie. Namelijk als je jezelf wilt leren accepteren, dan accepteer je jezelf blijkbaar niet. Alleen bij veranderen naar zelf acceptatie geldt dan nog steeds de paradox die jij benoemde: Je moet dus veranderen naar iemand die zichzelf accepteert. Dit hele probleem (zoals ik in het begin al zei) is opgelost als je doel niet zelf acceptatie is. Want zoals geillusteerd is dat juist de paradox, niet het veranderen!

Als je het iets verder zou nuanceren: Jezelf accepteren is een belangrijk onderdeel om je ook op te focussen tijdens je zelf ontwikkelen, dan ben ik het grotendeels met je eens. Mooie post!

- Jeroen

Het is alweer een lange tijd geleden dat ik deze post heb geschreven/gecrosspost. Veranderen om gelukkig te worden en om te ontwikkelen of om jezelf te accepteren, wat is het nu? Ik denk dat jezelf niet kunnen accepteren een groot gedeelte van ongelukkigheid is. En ik ben het ook eens met dat veranderen dan een goed iets is. Ik neig ook naar Jeroens punten, namelijk dat veranderen iets is dat je doet om gelukkig te worden. Heel veel mensen nemen maar genoegen met zichzelf en raken in de put, omdat je tegen zichzelf zeggen "ik verander toch nooit". Dat is niet goed.

De titel 'jezelf veranderen is een paradox' is misschien wat misleidend. Ik sta ook niet meer achter dit artikel en vind veranderen om gelukkig te worden een mooi streven!

Ik wil er ook niet veel dieper dan dit over nadenken.