DutchALF - Lifestyle & Sociale vaardigheden

Beste collega's in de groei,

Mijn thuissituatie belemmert me in mijn groei en persoonlijke ontwikkeling. Mijn ouders zijn allebei ontzettend autoritair en dulden haast nooit een mening naast die van hun. Het ergste is dat ze niet de stereotiepe gemene ouders zijn. Ze zijn juist ontzettend lief maar ze stellen zich zo op omdat ze bang zijn dat ik de fout inga(daarom kan ik niet boos op ze worden). Ik weet dit heel goed, maar weet ook dat wat zij willen bereiken geen excuus is voor hun gedrag. Binnenkort kan ik op kamers gaan. Zij zijn het hier fundamenteel mee oneens. Ik zal dit dus tegen hun zin in moeten doen. Het probleem is dat iedere keer als ik tegen hun zin inga en ze boos worden en met allerlei dreigementen gaan strooien (als je bij ons weg wil dan kun je net zo goed wegblijven) de moed mij in de schoenen zakt. Waarschijnlijk een overblijfsel van toen ik nog een klein jongetje was. Hoe kom ik van deze negative programming af?

Alle hulp is welkom

Alvast ontzettend bedankt

sugarcube

Tjonge, best een lastige situatie. Dat er ouders zijn die zeggen "dan blijf je maar weg" vind ik moeilijk te begrijpen, maar het is zo..

Een keuze, dat is waar je voor staat. Kies je ervoor om je ouders tevreden te houden door thuis te blijven, of kies je voor jezelf? Eigenlijk geen moeilijke keuze als je het zo leest. Vertel je ouders dat het een keuze is die jij wilt maken en waarvan je weet dat het de goede keuze voor je is, zelfs al zijn zij het er niet mee eens.

Je kunt nog proberen om hen te laten inzien waar ze mee bezig zijn. Door juist te vragen naar hun beweegredenen. Vraag hen of ze denken dat het goed is om geen vrijheid te krijgen om fouten te maken. Hebben zij als kind ook geen vrijheid gehad? Hebben ze zelf nooit fouten gemaakt? En zijn ze uiteindelijk goed of slecht terecht gekomen?

Inderdaad een enorm lastige situatie. Wat ik bij een aantal mensen gezien heb is dat de ouders meestal wel bijtrekken als ze eenmaal zien dat het goed gaat als je op jezelf woont en ook nog contact houdt (lees: laat zien dat je ouders ook belangrijk zijn voor je).

Uiteindelijk zal elke ouder willen dat hun zoon of dochter gelukkig is/wordt. Daarin zul jij je eigen weg moeten gaan. Als jij denkt hiermee gelukkig te worden dan moet je dat dus ook vooral doen.

Het is begrijpelijk dat je ouders een stuk onzekerheid (gevoelsmatig) krijgen als je weggaat. Ik denk dat het iedere ouders lastig is om je kind allemaal dingen te zien doen waarvan je als ouder een betere oplossing denkt te hebben. Dit komt uit ervaringen die ze zelf gehad hebben. Ik denk dat het kan helpen om aan te geven dat dit jouw ontdekkingstocht is. Je kunt zoveel lezen, horen en bestuderen. Uiteindelijk zul je het zelf moeten ervaren om daadwerkelijk te leren, net zoals je ouders gedaan hebben. Je kunt niet 100% weten of je acties nu wel of niet goed zijn. Wél is dit jouw leven en zul je jouw keuzes maken en daarvoor gaan, omdat jij denkt dat dit goed is. Natuurlijk kun je luisteren naar je omgeving en kijken of er wat nuttigs tussenzit, maar uiteindelijk is het jouw beslissing. Achteraf zul je weten/leren of het goed is geweest. Ik zou bij voorbaat zeggen van wel, omdat je het geprobeerd hebt. Door deze ervaringen zul je groeien, sterk worden.

Stel je voor dat alle beslissingen gedurende je leven voor je genomen worden, dan zul je niet of minder groeien, niet of minder op eigen voeten in de maatschappij kunnen staan en afhankelijk blijven. Als je ouders willen dat je sterk wordt, zul je moeten ervaren.

Mensen zijn verder geneigd om hun omgeving in stand te houden, of deze nu goed is of niet. Vaak komt er pas verandering als het niet meer anders kan. Gelukkig wennen mensen ook weer naar een nieuwe status quo. Vandaar dat het uiteindelijk meestal goed komt als iemand eenmaal op kamers is een tijdje. DIt wil niet zeggen dat het per see makkelijk zal zijn om daar te komen.

Heel veel succes!

Groeten,

Jos

Heel erg bedankt voor de replies, jullie hebben concreet uiteengezet wat al een tijdje vaag door mijn hoofd dwarrelde, maar waar ik niet op kon komen. Nogmaals bedankt.

Inderdaad een erg lastige situatie, aan de ene kant weet je dat je ouders het beste met je voor hebben aan de andere kant zou het ook kunnen dat ouders daarin wat ver doorgaan en dus over beschermend worden.

Voor ons is het op zo'n (digitale) afstand natuurlijk lastig te zeggen wat je het best kan doen, mij lijkt de beste leidraad dat als je zelfstandig genoeg bent om ALLES zelf te gaan regelen om uit huis te gaan en zowel financieel al structureel een goed beeld hebt wat het met zich mee gaat brengen om op jezelf te gaan wonen dan ben je er zeker aan toe

Op jezelf wonen heeft echt zo z'n voordelen, meer nog dan alleen maar naar bed gaan op een tijd dat jij dat wilt en niet meer naar huis te hoeven bellen of je wel of niet mee-eet. Er zitten echter ook méér verantwoordelijkheden aan vast dan alleen maar je eigen was en afwas moeten doen. Daarom is het ook 1 van de grootste stappen in persoonlijke groei die je kunt maken.

bluf van je ouders!

en als ze niet van je houden om wie je bent (maar van hun beeld van de "perfecte zoon").. ja.. da's dus niet écht lief voor JOU, maar lief voor de verzonnen zoon die niet bestaan.

ouders vinden het soms moeilijk hun kind uit huis te zien gaan.
sowieso stribbelen mensen verandering tegen (dat ervaar je rechtstreeds doordat ze je persoonlijke groei belemmeren, onder andere).
en bovendien zal het ook gebeuren uit "ons kind beschermen" drang.

maar zoals zelfs de vogeltjes weten, er komt een tijd dat je uit het nest geknikkerd moet worden, om vervolgens een paar keer flink op je bek te gaan voor je leert vliegen.

Ik weet nog toen ik in aanraking kwam met de community en serieus beter wilden worden in het versieren van vrouwen dat ik ook een beslissing moest maken wat tegen mijn opa en oma hun ideeën in ging (ik woon daar). Ik had toen tegen zowel hun als mijn oom en tante (die er toevallig waren) gezegd dat ik dit serieus wilde gaan doen. Vervolgens hadden we een discussie van 3 uur lang met als resolutie dat ze het er nog steeds mee oneens waren, maar ze wisten dat ze mij niet tegen konden houden en lieten mij daarom mijn eigen gang gaan. Ze konden me wel tegen proberen te houden, maar als je daar al 3 uur zit hun argumenten constant onderuit te halen, dan weten ze dat het oorlog moet worden wil ik stoppen. En als ze die kant op waren gegaan, dan was ik zelf ook bereid tot oorlog.

Wat dit verhaal dus uitwijst is: be willing to fight. Hoe graag wil je dit? Ik weet dat ik toen niets lievers in de wereld wilde doen. Ook al zou dat betekenen dat je als 16 jarige jongen te goed van vertrouwen bent bij 'vreemde mensen'.

Lastige situatie. De vraag is of je dat gevecht uberhaupt wil aangaan. Ikzelf heb een vrij autoritaire stiefvader die ook graag de oorlog met me aanging. Al vanaf een jaar of 14 begreep ik dat ik dat toch niet kon winnen. Laat staan dat ik daar mijn energie in zou willen stoppen. Vanaf dat moment ben ik gaan proberen om er anders tegenaan te kijken, en anders te gaan praten. Dit heeft toch wel jaren van radiostilte opgeleverd maar inmiddels kan ik vrij goed met hem overweg omdat ik het gesprek (kan) sturen en goed weet welke verantwoordelijkheden ik neem wen welke niet. Ik kies mijn woorden zorgvuldig en ik let er goed op dat wanneer hij een sterke mening heeft (= meeste een conclusie) het belangrijk is om door te vragen naar de ware redenen/waardes die ten grondslag liggen aan die mening. En als reactie zal ik meestal ervoor kiezen om zo dicht mogelijk bij de feiten te gaan zitten. Hoe meer het een feit is die je presenteert, hoe minder weerwoord je zal krijgen(zolang je er niet jou conclusie te snel aan verbind).

Also @t crash : Waarschijnlijk als je bij jezelf naar binnen kijkt zie je dat "het goed worden met vrouwen" jou een bepaalde voldoening geeft. Dit gevoel, of het nu "gezien worden" , liefde, macht, vertrouwen , waardering etc is kan je ook op vele andere manieren bereiken. Daarom hou ik het meestal breed. Als je puur aan mensen uitlegt dat je beter met vrouwen wil worden, zullen er velen zijn die tegen je ingaan omdat ze het niet begrijpen. Als jij verteld dat jij je als mens en als MAN wil ontwikkelen, tot een beter mens die succes heeft in het leven, zowel met vrienden, werk en met vrouwen, krijg je denk ik een andere reactie.

Anderen mensen proberen te veranderen lukt niet, wat je wel kan doen is jezelf veranderen. Leren om je eigen denken te structeren, helderder te maken, je gevoel onder controle te brengen.

Wat mij een goed boek voor je lijkt is " eerste hulp bij ongewenste resultaten" van Pim bouwman.
Dit boek leert je om alle ongewenste resultaten aan jezelf terug te leren koppelen opdat je alternatieven leert zien, waarmee je de volgende keer andere gedragingen kan laten zien.

Uit huis gaan is een fijne optie, ik was ontzettend happy toen ik eindelijk het huis uit kon, maar na niet al te lange tijd merkte ik dat de relatie met mijn ouders er niet beter van werd. Pas nadat ik besloot om zoveel mogelijk verantwoordelijkheid te gaan nemen als ik maar kon binnen deze relatie, ging het steeds beter. Duurde wel een flink aantal jaren, en ik ben er nog steeds niet.

Succes