De namen zijn veranderd, verhaal is echt (dit is een copy paste van mijn journal)
De anekdote:
Ik begreep sinds een paar dagen op een véél beter niveau hoe het getal ℮ in elkaar zat. Ik ging toen kijken hoe π in elkaar zat en voor de lol wilde ik π aan Kees uitleggen. Hierdoor kwamen wij in een discussie over dit getal en over algebraïsch omschrijven. Dit had ik Kees heel snel laten zien. Het was interessánt om te zien hoeveel hij niet wist over breuken! Ik had dit totaal niet verwacht, en hierdoor leerde ik ook weer wat van hem erover.
Toen later wilde ik hem uitleggen hoe het getal ℮ tot stand komt. Dit duurde een uur of anderhalf, maar uiteindelijk begreep hij het fundamentele concept ervan. En dit is iemand die rond de groep 7 niveau van rekenen zit! Hij vertelde me toen dat wiskunde ervoor zorgt dat je hele moeilijke dingen tot simpel kan maken. Hij vertelde daarna een anekdote wat hij in Zuid-Amerika had meegemaakt (met dat heel moeilijke optellen wat gewoon een keersom was).
We krijgen daarna een discussie over de vraag van: zullen alle mensen dit wel kunnen begrijpen? En ik antwoorde: ja volgens mij wel, namelijk slimme mensen reduceren een probleem tot iets simpels wat iedereen kan snappen. Het verschil alleen tussen slimme mensen en domme mensen is, dat slimme mensen veel verschillende kijkwijzes hebben, en er 1 zoeken die het probleem tot een grote versimpeling maakt. Domme mensen doen dit niet.
Dus als een dom iemand een hermetisch afgesloten deur wilt openen, dan gaat hij er constant tegen aan beuken, terwijl een slim persoon een manier zoekt om het probleem simpel te maken (bijv. bom of vrienden bellen of de deur gewoon dicht laten).
Toen maakte Hanna veel problemen over haar situatie en toen zei ik: je moet het probleem SIMPEL voor jezelf maken. Ik zag dat Hanna vooral de situatie wilde veranderen, “maar dat moet je niet willen, je moet je kijkwijze weggooien en een andere ervoor pakken!” Na een halfuur doordreunen hierop en haar constant pakken op het feit dat ze haar oude kijkwijze gebruikte werd ze hiervan zelf bewust. Op dat moment begreep ik zelf ook dat als je een kijkwijze pakt die een probleem simpel voor je maakt, dat er dan geen probleem meer is en dat deze manier van denken eigenlijk goud is.
Zo vertelde ik hoe ik de kennis van psychologie als kijkwijze gebruikte (de reden waarom de discussie zo oplaaiend werd). Zij beweerde dat iedereen het gebruikte om mensen te manipuleren, terwijl ik vertelde dat het handig is om het als een ‘bullshit detector’ te hebben. Hierdoor worden bepaalde menselijke dubbelzinnigheden eenduidig en daardoor: simpel
Verder merkte ik ook op (voor mezelf) dat dingen positief bekijken ook vooral dingen heel simpel maakte, want dan kon je ergens constructief mee omgaan. Toen stelde Hanna de vraag van: “Ja maar dan zie je alleen maar het positieve.” “Nee” zei ik, “want het is PSYCHOLOGISCH WETENSCHAPPELIJK BEWEZEN dat je 3 positieve gedachte tegenover 1 negatieve gedachte moet hebben om je neutraal te voelen. Dit betekent dat mensen heel erg goed zijn in negativiteit te zien en dat kunnen ze onbewust. Echter, positiviteit is een ander verhaal.” Aldus, een voorbeeld van hoe ik psychologie als een bullshit detector gebruikte.
Je kan tegenwoordig alles toch zo simpel maken als je wilt, want alles is even waar. Je kan bijv. verdrietig zijn over je ontmaagding (geen seks voor het huwelijk en je moeder dan vet boos, etc.), of je kan er blij over zijn (atheïstische gedachte). Zo kan een leeuw je opeten, en je kan denken “fuck ik ga dood” of je kan denken “ik ben blij voor het leven wat ik heb gehad.”
Conclusie: zoek een denk- of kijkwijze wat een probleem tot een begrijpbaar iets maakt en dan is alles makkelijk
